persoonlijke noot

Kunst heeft een belangrijke functie in een maatschappij. Behalve visueel of  auditief genot wordt het geacht te signaleren en de aandacht te vestigen op dat wat de inhoud bepaalt van wat-dan-ook, zowel in energetische als emotionele, morele en esthetische zin.
Dit lijkt allemaal niet op de materialistische hoek waar het in is gedrukt als gevolg van maatschappelijke ontwikkelingen, die afstand nemen van het essentiële en werkelijk waardevolle en alle aandacht richten op en waarde hechten aan uiterlijke schijn, geld, bezit en status.

Hierdoor is ook een falsificatie ontstaan in de beoordeling van de kwaliteit van kunstwerken en worden kunstenaars niet beoordeeld op hun werkelijke kunnen en zien maar op de kwantiteit van hun verkoop, die vaak slechts het gevolg is van een rijke publiciteit.
Veel (zich noemende) kunstenaars volgen meer de trend en weg naar status en bezit dan naar en vanuit hun hart en ziel.
Na het doodlopen van de weg, die de kunst na de (verplichte) figuratie is ingeslagen en na het verlaten van de weg naar verdieping, hetzij van het uiterlijk herkenbare, hetzij van de abstrahering, arriveerde ook de kunst in een leegte, die kenmerkend is geworden voor de hele maatschappij. Als zodanig signaleerde ze niet alleen, maar conformeerde ze zich ook. En dat was de doodsteek voor inhoudelijke kwaliteit.
Dit verschijnsel meen ik te zien in alle vormen van kunst.
Het ging ook gepaard met het loslaten van zelfkritiek.

Ik roep alle collega’s op zich hierop te bezinnen en de kunst uit de sfeer van hoerering te halen, zodat we weer een gedegen tegenwicht kunnen vormen tegen de verloedering en leegte.

En ik roep alle onderwijskrachten en de hiervoor verantwoordelijke overheid op  (weer) inhoud te geven aan ontwikkeling van creativiteit. Want een creatief mens zal niet meewerken aan destructiviteit.